StephanieVer.reismee.nl

En toen waren er GODZIJDANK Heleen & Martijn (a.k.a. HeMa of H&M)

Het is echt waar wat "grote mensen" zeggen, je mag geen snoepjes aannemen van vreemde mensen, al zijn ze nog zo vriendelijk....

Vanuit Quito (Ecuador) nam ik weer een lange busreis naar Bogota, omdat Heleen en Martijn daar naar toe kwamen!! Jeueueueueueueuy!!! KEI veel zin had ik daarin! Dus lekker genesteld met mijn slaap- & chipszak op een 2persoonsplekkie (da´s lekker luxe, zeg ik :)
Na bijna 2 dagen in de bus werd ik om 1 uur ´s nachts verstoort in mijn schoonheidsslaapje dat ik uit de bus moest, een andere bus moest nemen die nog maar 3 uur naar Bogota was. Ik kreeg een briefje van 20.000 ´iets van geld´ in mijn handen gedrukt en de instructies welke maatschappij. Natuurlijk werd ik hartstikke boos maar je doet weinig als meisje-met-slecht-Spaans tegen 3-grote-meneer-de-buschauffeuren. Dus ik in het busstation op zoek naar een kaartje, om 2 uur ´s nachts vertrok de bus naar Bogota.
Helaas dit keer geen 2 persoonsplekkie want er kwam een meneer naast me zitten, achteraf (en da´s altijd hendig praten) was dat echt niet nodig want er was meer dan plek zat in de bus, maar goed ik was moe & gaar en de meneer was vriendelijk (wat sinds kort dus een gevaarlijke eigenschap is). Naast de meneer in het andere 2tje naast ons ging zijn vrouw zitten met een heleboel bagage (anders had ik natuurlijk wel gezegd dat ie daar moest gaan zitten, uhuh)...
Goed de meneer en mevrouw waren minstens in de 60, misschien wel al 70 en ze waren me minstens een uur dingen aan het vertellen over de cultuur in Colombia en me Spaans aan het leren. Op een gegeven moment nemen ze beide een koekje en bieden mij er ook een aan. Dit is serieus de normaalste zaak van de wereld hier, als je naast iemand in de bus zit en je eet een snoepje, banaan, zakje chips of wat dan ook, dan biedt je degene die naast je zit ook een beetje/stukje aan. Maar ik had al 4 zakken chips op (ik leef op chips tijdens een lange busreis, gewoon omdat het kan :) dus ik bedankte beleefd. Hij zij dat ze superlekker waren dus ik nam de penniewafel (daar leek het op) toch maar aan.
...............................................................

...................................

.................

Biep Biep Pieieieieieip..... Waaaaazig en vaaaaaag en....
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!!!!
Wat doen al die witte jassen om me heen?
Waarom praten ze in een gekke taal?
Wat hangt er allemaal aan mijn lijf?
Ennnnnnn.... slaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaap.......
Zo ging het ongeveer 2 of 3 dagen, totdat me door een mevrouw van de Sociale Dienst die een paar woorden Engels sprak en heel langzaam Spaans me uitlegt dat ik gedrogeerd ben, 3 of 4 dagen in het ziekenhuis moet blijven, mijn maag is leeggepompt, er slangetjes aan me hangen voor het vocht, dat ik toch echt iets moet gaan eten nu, dat ze elke 3 uur mijn bloeddruk, hartslag en tempratuur meten en ik een totale (inclusief inwendige, IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeh!!!) controle heb gehad en dat er buiten het drogeren NIETS is gebeurd.
Cool. Ofzo. Oké, ik wil NU naar huis (lees: naar NEDERLAND naar mijn mama!)
Boehoeoeoeoeoeoeoeh!!!!
En, waar zijn mijn spullen?
Ze vertelt me dat de politie (waar komt DIE ineens vandaan?) mijn spullen heeft opgeslagen op het busterminal. Als ik het goed begrijp heeft de buschauffeur me gevonden in de bus, ik werd niet wakker, hij heeft de politie benaderd, waarna ik met loeiende sirenes naar het ziekenhuis ben gebracht!
KAK!!!!! Nog nooit in de afgelopen 30 jaar ben ik in een ambulance mét sirenes vervoerd, gebeurd het een keer, weet ik er NIETS meer van! Errrg jammer!


Na 3 dagen of 4 mag ik naar huis (lees: naar mijn hostel), inmiddels ben ik dikke vrienden met mijn dokters en zusters (die mij allemaal een attractie vinden) maar gek genoeg kan ik  niet wachten om Heleen en Martijn te zien. De Sociale Dienst gaat eerst met me naar het busstation, waar mijn beide tassen nog liggen YES!!!!!!!!!!!!!!
Al zien ze er beide akelig leeg uit...... En jahoor... Hmm...... KAK! Bijna alles is gejat! Sowieso natuurlijk AL mijn waardevolle spullen, maar ook de helft van mijn kleren, boeken, opladers en toiletspul is uit mijn grote backpack gejat!

Goed naar het hostel, blijkbaar had het ziekenhuis al contact gehad met het hostel wat Heleen had geboekt, want daar wisten ze al vanalles van me (ik was daar serieus een beroemdheid: "oooow are you THAT Stephanie! Wooow, i´m so sorry"). De vlucht van Heleen & Martijn was een dag vertraagd dus we kwamen op dezelfde dag aan! Zij natuurlijk hartstikke bezorgd want zij hadden contact gehad met het hostel en daarna met mij, dus ze wisten dat er iets niet helemaal pluis was. Uiteindelijk verschrikkelijk geknuffeld en lekker van Bogota genoten. Ik moest natuurlijk af en toe poep dingen doen, als naar de ambassade, naar de toeristenpolitie, naar de gewone politie, naar de migratie voor een stempel, maar uiteindelijk is alles nu geregeld!!!

Bogota was een beetje frisjes maar we hebben er lekker gestapt en naar een Zoutcathedraal geweest (duuussss.....) daarna zijn we doorgegaan naar Medellin waar we ook lekker biertjes en rummetjes hebben gedronken en een beetje door de stad geslenterd hebben. Vanuit Medellin door naar Cartagena (HEET) waar we flink verbrand zijn op Playa Blanca (yessss we hebben weer een beetje kleur), lekker hebben gegeten bij een Chevicheria (superlekker visgerecht) en hebben we weer veel te veel rum gedronken op de muur met Ninja moves (hoort erbij als je op de Caribien bent :) Al met al hebben we heerlijk genoten en was het echt supersupersuper gezellig!!! Ik mis jullie verschrikkelijk!!!!

Nu ben ik in Venezuela, waar ik met name even aan het chillen ben. Het is hier echt vreselijk warm, net zo warm als dat het in Nederland 40 graden is.. Echt inclusief benauwd en al. Phoe! Dus ik doe ff 2 daagies niets en dan vlieg ik door naar Paramaribo (a.s. maandag).

Zooooooooooooooow.... hebben we dit verhaal ook even zwart op wit! Ik wil jullie allemaal, maar ik het bijzonder mama en papa (& partners) en natuurlijk Heleen & Martijn, SUPERSUPERSUPER bedanken voor jullie steun en gewoon ALLES!
En vanzelfsprekend iedereen ongelofelijk bedankt voor de super lieve mailtjes, facebookberichten en mailtjes, (geprobeerde) telefoontjes en reacties!!!!! Echt de reden dat ik nog wel hier ben, anders was ik nu al weer terug in Nederland en ik wilde het toch echt heeeeeeeeeeeeeeeeel graag leuk afsluiten! Nog maar 3 weekjes en dan ben ik er weer!!
Normaal sluit ik af met: "foto´s komen eraan" Helaas & huilen, dat zit er nu niet in, maar als het goed is krijg ik van heel veel reisvrienden de foto´s die ze van mij hebben opgestuurd! Dus ook dat komt hopelijk allemaal goed!

Hele dikke kus en heeeeeeel veeeeeeeel liefs en ik mis jullie!!!!!!!

Amazing Amazone

En vanuit Cusco weer fijn 4 dagen in de bus via Lima, Guayaquil naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. En vanuit Quito door naar de Amazone! In de middle of nowhere werden we bij km-paal 132 -met alleen een vervallen houtenkrot in zicht- verteld dat het "hier" is.... Hmmmm... Right. We werden opgewacht door 3 jongens: Raul (coördinator, 26), Flavio (directeur, 25) en Adrian (kampleider, 23). Het houtenkrot is niet het Wild Life Centre maar het huis van de ouders van Adrian & Flavio (broers dus). We werden ontvangen met een boel locale alcohol (om 11 uur 's ochtends) en locale muziek. In het "huis" wonen de (superlieve) ouders met hun 8 (!) kinderen en ik weet niet hoeveel kleinkinderen en "The Centre" is ongeveer een half uur vanuit "de grote weg" (dit is een zandpad :) stijl naar beneden. De weg naar beneden is een supersmal pad wat met de nodige alcohol, een grote backpack, vermoeidheid, serieus 100% humidity (vochtigheid) en 30 graden, nogal een uitdaging is.


Het Centre is te gek! Het is een groot houten gebouw met een aantal bijgebouwen en de "zieke" dieren zijn op 5 minuten loopafstand! Daarnaast leven we in de jungle dus er vliegen continue wilde papegaaien en apen over en door ons huis. En niet alleen leuke dieren, het stikt er van de muggen, bijen, wespen, kakkerlakken, slangen, sandflies, ratten, muizen, hagedissen, harige grote spinnen en meer van dit soort fijne insecten.


Een normale dag in het centrum houdt in dat we rond 6:30 opstaan, ontbijten, de douches, toiletten en keuken schoonmaken/opruimen. Rond 8uur gaan we het eten voor de dieren klaarmaken. Er zijn af en aan zo'n 10 vrijwilligers (sommige TE GEK, sommige eeeehm... een beetje apart.. ;) Er is een white board welke aangeeft voor welke dieren je die dag verantwoordelijk bent, wie er kookt, wie er afwast en meer huishoudelijke taken. Rond 8:30 ga je naar je dieren om te kijken hoe het met ze gaat, de kooien schoonmaken, voeren en een beetje spelen. Sommige dieren zijn er omdat ze een huisdier zijn geweest en nu niet meer vrij kunnen leven, sommige dieren hebben een ziekte en worden verzorgd door onze dierenarts (Silvia, 24). Zij komt elke ochtend van 6 tot 12uur om de dieren injecties te geven of ze in te smeren met medicatie e.d. Rond 10:30 uur zijn we allemaal terug in het centrum en doen we taken rondom het centrum, 
- we beplanten de kooien, zodat de dieren groen hebben om mee te spelen en zodat ze kunnen schuilen voor de regen, 
- we bouwen een quarantaine, serieus inclusief met de hand zand zeven, cement maken, en stenen op elkaar stapelen! Te gek!
- we halen bananen, custardappels, sugarcane en bamboo uit de Jungle, we gaan met machetties de Jungle in en kappen bomen om (die toch al ziek zijn) en gebruiken wat we nodig hebben
- we maken waterpools voor de dieren. We halen stenen uit de rivier en klauteren 20 minuten naar boven waar een waterval is. We graven een kuil en met de stenen & cement maken we een soort van badje met een provisorische leiding die vanuit de waterval naar alle dieren leidt, zodat alle dieren stromend water in de kooi hebben.
- we doen ceramiek met de mamma, zij verkoopt supermooie potten, vazen en af en toe mogen we ook meekleien (ons spul is veel te lelijk om te verkopen maar we maken nieuwe waterbakken voor de vogels en die hoeven godzijdank niet mooi te zijn ;)
- we maken paden vrij door de Jungle zodat we gemakkelijker bij de dieren kunnen komen
- En we zoeken insecten, sprinkhanen en wormen, voor de apen en mamals om lekker te snacken ;)

Tussen 12 en 2:30 hebben we pauze, waarin we lunch hebben en chillen in de hangmatten, onze was doen, Spaanse les krijgen van de staff en zwemmen in ons natuurbad. Tussen 2:30 en 5:00 doen we weer de bovenstaande activiteiten en daarna doen we een check-up op de dieren en voeren we nog een keer. Rond 6 uur hebben we diner en ...... jawel electriciteit... tot 8 uur. In die tijd eten we, doen we spelletjes, lezen we boeken en om 8 uur gaat iedereen in bad en naar bed. We liggen serieus bijna elke dag om 8:30 in bed! Sommige lezen nog wat, of kijken series op de laptop (ikke sowieso, kkan echt nie slapen om 8:30!) Maar het is te gek, want je hoort allerlei coole Jungle geluiden!


In het weekend zijn we vrij, meestal gaan we vrijdagmiddag naar het dichtstbijzijnde dorp Triunfo (30mn naar boven lopen en dan 30mn bij bus), daar bezoeken we watervallen en spelen de jongens volleybal en voetbal met de lokale bevolking. Zaterdag vertrekken we na de ochtendtaken, rond 10:30 naar Puyo (2,5uur) of Baños (4,5uur), dat zijn de dichtstbijzijnde steden. Het eerste weekend was mijn voet ongeveer 3 keer zo dik als normaal door alle muggenbulten, bijensteken en sandfly bulten, waardoor lopen niet echt mogelijk was dus kon ik niet mee. Gelukkig was de eerste zondag de verjaardag van Adrian (kampleider) wat uitgebreid gevierd werd met een heleboel locale maisdrank en bier, een taart met kaarsen (wat uitliep op een taartgevecht, yes) en hele dorp kwam langs om te eten, drinken en natuurlijk te dansen, supergezellig!!!


Owja, maar waar ik eigenlijk voor kwam, de dieren: 
- Vogels: er zijn 12 "kleine" groene/blauwe papegaaien, 2 grote groene papegaaien, 2 rode macaws, 1 zwarte kalkoen en 1 blauwe macaw. Deze laatste leeft vrij rondom ons centre de andere zijn opgesloten omdat de vleugels geknipt zijn omdat ze als huisdier hebben geleefd. Een stuk of 4 kunnen wel vliegen maar zijn blind, dus vrijlaten is niet echt een mogelijkheid.
- Dan zijn er 5 grote schilpadden, 1 leeft in quarantaine omdat zijn schildje ziek is, de andere 4 kunnen hun eigen eten niet vinden (het handvoeren duurt ongeveer een uur!), dus die leven bij elkaar in een kooi.
- Apen: Songo Songo, is een knuffelaap een wollige titi monkey deze leeft alleen omdat ie anders gepest wordt door de andere apen. De andere apen 10 zijn ook allemaal huisdier geweest of hebben in het circus geleefd en het is hoogst onwaarschijnlijk dat deze ooit terug kunnen in het wild. In 1 kooi kunnen we niet in zonder de dieren op te sluiten in een aparte kooi omdat deze 3 apen een beetje gek in hun hoofd zijn (een van de apen heet "Little Fucker", zegt genoeg toch ;) )
- Peccaries, in totaal zijn er 11 wilde zweinen, deze breken om de haverklap los, omdat ze -schijnbaar er wonderbaarlijk- kunnen springen over de 1,5 meter omheining! De grootste zijn denk ik zo'n 50cm hoog en blijkbaar springen varkens normaal niet ;)
- Mamals: 2 Kinkajous, enge nachtdieren die sissende geluiden maken zodra je dichtbij de kooi komt, maar er serieus erug schattig uitzien. 2 Tayra's (soort otters), die vliegensvlug door de kooi rennen en ook af en toe uitbreken en 3 Coaties. In de kooien van de mamals mogen we niet komen omdat ze te wild zijn! En dat is een goed teken want het kan zijn dat deze in de toekomst weer vrij in de Jungle kunnen leven!


De afgelopen 3 weken waren geweldig, de groep was over het algemeen leuk, de staff is erg betrokken, ze houden obviously van de dieren en de Jungle, leren ons veel over de flora en fauna en ze zijn erg blij dat er vrijwilligers zijn. Er wordt goed voor ons gezorgd, er is voldoende eten, af en toe is er warm water en ze proberen te helpen bij elk probleem. Het project is erg goed opgezet, je voelt je als vrijwilliger serieus nuttig. Echt heerlijk!


Inmiddels ben ik het weekend in Baños met de hele vrijwilligersgroep. We hebben hier vreselijk gefeest want het is Independence Day. Heel Ecuador komt naar Baños en gaat de hele nacht los! Yiiiiihaaaaaahhhh! Gister hebben we gecanyoningt (abseilen in watervallen) wederom te gek!!!!! Weliswaar een beetje brak maar desalniettemin te gek!
Nu na 3 weken ben ik wel weer klaar om te reizen, dus voor de verandering ga ik 3 dagen in de bus zitten naar Colombia, Bogota! Daar kom ik woensdag aan en vrijdagavond komen Heleen en Martijn aan!!! Jeueeueueueueueujjjj!!! Zin in!!!!
Weer super bedankt voor al jullie leuke/lieve reacties, mailtjes, filmpjes en foto's! Te gek!!!

Uyuni, San Pedro de Atacama, Santiago, ViƱa del Mar & Valparaiso....

Je kunt dus helemaal niet surfen in Valparaiso! Tssssssssss... dus nu ga ik morgen naar Arica (noordelijkste puntje van Chile) om daar een golfje te pakken en anders probeer ik het in het noorden van Peru, Mancora, schijnt ook hip te zijn :) Dus dat surfen komt uiteindelijk wel goed.... ;)

We zijn inmiddels een week of 3 in Chile, vanuit Bolivia hebben we een vierdaagse tour gedaan naar San Pedro de Atacama. Tijdens die tour hebben we prachtige maanlandschappen (Salvador Dali woestijn = VET!), schitterende zoutvlakten, hilarische flamengo's en amazing lagoons gezien (en gezwommen, ja in die lagoon dan, niet in dat vieze stink flamengo water, bah!).

Vanuit de droogste woestijn ter wereld (Atacama) hebben we een busje genomen naar Calama om daar over te stappen naar Santiago. In de busterminal Calama is mijn reisgenootje bestolen van al haar waardevolle spullen. Gelukkig is haar niets overkomen en heeft ze haar foto's nog (da's een soort van het belangrijkste, al het andere kan vervangen worden).. De mensen hier zijn echt ontzettend lief en behulpzaam! Kerstin moest ontzettend huilen en toen kregen we van een aantal van de andere passagiers en van een van de buschauffeurs in de bus ijsjes, drinken, fruitjes en geld. KEI schattig!

Dus in Santiago mochten we fijn politiebureau's en ambassades en banken bezoeken. Gelukkig spreekt Kerstin een aardig woordje Spaans en kwam Deivy te hulp (dat is die ene uit India). In Santiago hebben we vooral gechilled bij & met Deivy en zijn vrienden. Hebben we rondgewandeld in de stad (Buenos Aires is mooier, niet doorvertellen ;) en gezellige feestjes gevierd want de 18e was het Independence Day, soort van Koninginnedag maar dan zonder Oranje en minder op straat maar meer besloten feestjes. Erg gezellie, iedereen danst hier! YES! 

Vanuit Santiago zijn Kerstin en ik doorgegaan naar Viña del Mar en Valparaiso om haar laatste dagen te chillen aan het strand. Deze dorpen zijn hartstikke knus en erg touristisch dus dat leidt tot veel teramotto's (da's cheap ass zoete witte wijn met fernet en ananasijs) en wederom feestjes, want de 18e kan dan wel één dag zijn, iedereen heeft hier een week vrij. Dus het is iedere dag feest... Nu ben ik wel ff uitgefeest (als ik mijn id moet laten zien in een 18+ discotheek wordt het toch echt te erg) Dus morgen vertrek ik naar Arica (34 uur in de bus), om te surfen dus... En anders ga ik door naar La Paz (Bolivia) voor dat downhilmountainbiken :)

Ik mis julieieieieieieieieieieieieiieieieieieieieieieie!!!!!!!!!
Heeeeeeeeeel veeeeeeeeeeel liefs en dikke kus!!
En natuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuurlijk weer super bedankt voor al jullie lieve wssapjes, mailtjes, foto's per mail, fb pokes, fb berichten, fb chats en Skypes!!!!!!! 

Van Afrika tot in......

Om een heel lang verhaal maar alvast kort te maken (en dat gaat niet lukken want jullie kennen m’n verhalen inmiddels)..... Afrika is andere koek! Phoe, echt een gevoel van terug in de tijd, heb het idee dat er in de afgelopen 10 jaar (wanneer liep je ook alweer stage in Johannesburg Heleen?) niets is veranderd… Geen internetverbinding of heel duur en sowieso heeeeeeeeeeeeeel traag (via telefoonverbinding) en niet alleen het internet is traag. Mensen leven hier gewoon langzamer (jawel NOG langzamer dan in Azië) en erg inefficiënt… Da’s in principe natuurlijk hartstikke prima en moeten ze lekker zelf weten MAAR als je dan ineens 2,5 week ertussen zit om te helpen is dat ZACHTSGEZEGD: “ff wennen” (lees: best wel heel erg mega frustrerend, haha!) Wel moet ik zeggen dat men hard aan de economie werkt, de regering in bijvoorbeeld Botswana is goed bezig, ze investeren veel in jeugd, educatie, natuur & cultuur en dat merk je echt! Kinderen spreken erg (indrukkend) goed Engels en bijna alle kinderen (althans degene die ik heb ontmoet, zelfs in de kleinste gehuchten) gaan naar school en krijgen daar een maaltijd… Het nadeel is dat er niet altijd een leraar aanwezig is, maarja kleinigheidjes hou je altijd.
Goed om bij het begin te beginnen, waar was ik gebleven…Eeeeeehm Kaapstad… Sjee dat voelt als een half jaar geleden! Oké Haai check, Wijnproeverij check, Waterfront check… Vanuit Kaapstad heb ik de bus gepakt naar Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Niet heel veel te doen daar dus door naar Swakopmund, een kustplaats vol met Duitsers. Ze graven er nog net geen kuilen op het strand maar de invloeden zijn overduidelijk: “Iemand een pul bier met een schnitzel?” Ze vieren er zelfs Oktoberfest! Gekkenhuis! Namibie is prachtig, veel uitgestrekte gebieden en de kust.. Wauw, onze duinen zijn mini hoopjes zand in vergelijking met wat zij daar hebben! Op die duinen heb ik gesandboard, dat is met een snowboard van de duinen af (en weer omhoog klimmen! Stoeltjeslift? Nog nooit van gehoord ;) ) We lunchten op het strand met uitzicht op de dolfijnen! Te gek! 
Vanuit Namibie ben ik via Etosha (een schitterend nationaal park) naar Livingstone gegaan. Livingstone ligt in Zambia, daar kun je de Victoria Falls zien. Vanuit Livingstone ben ik te voet (2 uur lopen met backpack, maar is gratis! ;) ) naar het plaatsje Victoria Falls in Zimbabwe gelopen. Natuurlijk heb ik de Victoria Falls uitgebreid bezocht! Inclusief wildwaterraften over de watervallen! Ik houd geen ribben meer over (qua rib uit mijn lijf) maar absoluut de moeite waard! 
Met Livingstone Trails ben ik van Victoria Falls naar Khama Rhino Sanctuary gegaan, maar niet voordat we Chobe National Park uitgebreid bezocht hebben. Voor mij het mooiste park waar ik ooit ben geweest. Een van de redenen is dat er meer dan 40.000 olifanten (met baby’s) rondlopen en een andere meer dan belangrijke reden is dat er binnen 10 minuten een luipaard rustig een rondje rond onze 4x4 deed! WAAAAAAAAAAaaaaaaaaaaaaaaaaauw!!! Verder hebben we daar tal van andere wilde beesten gezien en de foto’s die ik zo oplaad zijn allemaal door mij (ik ben absoluut geen topfotograaf –understatement van het jaar- ) met mijn camera gemaakt (heb ik je al eens bedankt pap? Bij deze nogmaals: bedankt voor mijn te gekke camera!!!!! De Chinezen met 35 extra zoom lenzen waren jaloers op mijn luipaard foto's! Haha! Joehoeoeoew!) Dusssss….
Toen het vrijwilligerswerk in Khama Rhino Sanctuary, een ervaring die ik nooit meer vergeet, ik kan er serieus een boek over schrijven, maar in het kort (uhuh...): het was heel heftig om 2,5 week in tenten te leven, te koken op vuur, samen te leven met 6 mensen uit Botswana, 4 Fransen, 1 Zwitser en 1 Duits meisje en een leiding die nergens te bekennen is. Taal was een groot probleem, want men is snel geneigd in eigen taal te spreken (Frans en Setswana) en je wilt niet degene zijn die de hele tijd zeurt: “In English please…” Verder was het leiderschap een probleem, degene die het kamp zou moeten leiden deed dat totaal niet en communiceerde helemaal niet zodat we de helft van de tijd geen idee hadden waar we aan toe waren: wachten was het codewoord. Daar ben ik niet goed in dus na de eerste week zijn ik en Greg (de leukste andere vrijwilligers) naar het management van het kamp gestapt en is ons hele kamp verplaatst naar  een locatie zodat we naar het werk konden lopen en ook dichter bij de rangers en locals zaten. Dat was een stuk beter! Het werk bestond uit: het opruimen van afval langs de weg, het graven van een kuil van 5 x 4 x 2 in 30 graden (!) en monitoren van neushoorns en andere wilde beesten (TE GEK!!). In het weekend hadden we vrij en hebben Greg en ik een poging gedaan om met openbaar vervoer naar Tuli Nationaal Park (in het oosten van Botswana) te gaan. Na een hele dag in 6 verschillende (mini)bussen en veeel wachten op de volgende (mini)bus waren we op ongeveer 3 kwart van de weg en zei de buschauffeur doodleuk dat er die dag verder geen openbaar vervoer meer was… Eeeeeehm en nu??? We hadden wel een tent geleend van het kamp en die mochten we wel bij de buschauffeur in de tuin opzetten! Die avond hebben we met het halve (nieuwsgierige dorp) kip met rijst gegeten en gekletst over vanalles! Dat was de meest geweldige avond van mijn hele afrika-avontuur! Mensen zijn zooooo gastvrij, hebben zelf niets maar komen met allerlei lekkernijen aanzetten en mooie verhalen en ze willen er niets voor terug. We hebben bijna iemand beledigd omdat we een beetje geld wilde geven. Je voelt je om zo’n moment wel arm dat je niets te bieden hebt. Een geweldige ervaring!!! Verder was het natuurlijk fantastisch om in de tweede week tussen de locals en rangers te leven. Met de rangers konden we heel dicht bij de dieren komen en die beesten kennen de rangers ook echt! Maar het blijven wilde beesten dus aanraken was er niet bij. Als afsluiting hebben we de laatste avond met alle rangers, locals en vrijwilligers braai gegeten, dat werd aangevuld met Chibuku, een lokaal “bier” wat gemaakt wordt van (hou je vast) gefermenteerde melk met havermout en gist… In het kader van: de moet er even doorheen heb ik een pak geprobeerd (owja, het zit in melkpakken! Serieus! En je moet het schudden voor gebruik! Ik zou het ook niet geloven als ik het zou lezen, maar het is heus!) En wat denk je: de volgende dag strontziek! Ik heb nog nooit zo’n kater gehad! Dus lekker met een kater in de minibus 12uur naar Johannesburg waar ik fijn in een bed kon ontkateren en ontblaren (dat graven van een kuil is niet bedoeld voor mijn handjes ;)
Inmiddels ben ik in Buenos Aires op Silvia aan het wachten, heb de Lonely Planet van South America on a Shoestring net gekocht dus we kunnen er helemaal tegenaan!
Ik mis jullie!!!!! Heb het in Afrika voor het eerst af en toe echt moeilijk gehad, ik weet inmiddels hoe eenzaamheid voelt en hoe het voelt om naar huis te willen. Gelukkig zijn de leuke en fijne  momenten nog steeds groter en beter dat de stomme momenten dus ik blijf nog efkes ;) Hihi! Hele dikke kus en heel veel liefs!! En natuurlijk supersupersuper bedankt voor jullie mailtjes, reacties, smsjes (!) en facebooks!! XX 

Mooi tyd in Kaapstad

Biebbiepbiepbiepbiebbiepbiepbiepbiepbiepbiepbiepbiep....!!!!!!! HALF VIJF 's ochtends, opstaan!!!! 2uur hobbel de bobbel in de auto met nog 7 andere slaperige hoofden en een zingende zuid-afrikaan achter het stuur: "Oooow it's a wuuuunderfuuul deeeeeejjjjjjj" Dussss... en grrrrrr... ik ben géén ochtendmens!! Maar goed het is voor een goed doel, één van de "dingen-die-je-moet-doen-voordat-je-doodgaat" staat vandaag op de planning! Niet dat ik van plan ben snel dood te gaan, maar in het kader van: "ik-ben-er-nu-toch" en "geld-moet-rollen" besloten dat dit DE DAG is om met de grote witte haai te gaan zwemmen, klinkt een stuk indrukwekkender als ik "THE GREAT WHITE SHARK" schrijf toch?!
Nouja 4 bootziekpilletjes en een fles rood van gisteravond (wat eigenlijk 3 uur geleden was) achter de kiezen en gaan met die banaan. We hoeven maar 4 mijl te varen op de open oceaan, zegt de meneer die de instructies geeft... uhuh 4 mijl, wat is dat? 10 minuten? 6 uur? een dag? Voor mij duurde het 60 uur, voor de overige -inmiddels wakkere EN vrolijke- pasagiers maximaal een half uur... Natuurlijk lag ik half groengeelpaars over de reling toen we eindelijk in een superdik zwempak in de kooi mochten. De temperatuur van het water was qua gevoel 4 graden, brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.... En na een kwartier in de kooi gewacht kwam die dan eindelijk!  YESSSSS! F*CKING VET!!!!!!!!!!! Echt niet meer normaal!! Alles helemaal tot in de puntjes dubbel en dik waard!! Helemaal G E W E L D I G!!!!!
We hebben in totaal 45 minuten in de kooi in het water gedobberd en uiteindelijk hebben we 3 haaien gezien waarvan de grootste wel 4 meter was! Bizarrr!!!  Op de bootreis terug zijn we langs schattige zeeleeuwtjes en grote zeeleeuwen gevaren en die zijn echt KEI COOL want die hebben uitstekende (alsin dat ze dus geen gaatjes zijn maar flapjes) oren! En en en en en... we hebben ook de spriets van een walvis gezien! Dus, al met al had ik het veeeeeels te druk om op de terugweg ook zeeziek te zijn! Ik zeg: YES!
Verder Kaapstad, prachtige stad! Helaas had ik de eerste paar dagen met name regen en saaie families in mijn hostel (serieus, wie gaat er nou met zijn hele familie in een hostel zitten!! Roel en Pa, jullie zijn een uitzondering, jullie zijn TE cool, maar serieus, met kleine kinderen enzooooow....Phoe!!)
Gelukkig de laatste paar dagen zon en fijn weer, dus TAFELBERG VINK! Vandaag hup de busroute gedaan in zo'n engelse tourbus met zonder dak, inclusief meneer met microfoon die vanalles verteld over de stad en zijn historie! Vet boeiend (ja echt!!) En dus met zijn alle braaf de gondel in naar boven (eigenlijk wilde ik klimmen, maar door alle regen van de afgelopen dagen werd dat streng afgeraden (lees: verboden)).
Cool uitzicht, zeker de moeite waard om na 10 jaar Kaapstad nog eens te bezoeken (hinthint Heleen ;)
Morgenvroeg ga ik voor de verandering weer eens lekker 22uur in de bus richting Namibia, Windhoek, eens kijken wat daar allemaal te doen is :) 

Wederom super bedankt voor al jullie superlieve en te gekke reacties!!! Mocht er iemand zijn die tips of trucks heeft om door Namibie, Botswana, Zambia, Zimbabwe en/of Malawi met het openbaar vervoer te reizen; GRAAG! Zelfs mijn reisbijbel Lonely Planet zegt dat het practisch onmogelijk is, dat geloof ik natuurlijk niet, die mensen moeten toch ook wel eens in een andere stad zijn.... Maar alle info is welkom (beter op stephaniesax@hotmail.com :)
Ik mis jullieieieieieiieieieieie en ik hoop dat ik snel kan skypen!!! Dikke KUS!

Met pijn in mijn hart.... Dag Japan... :(

Vanuit Hiroshima heb ik de nachtbus genomen naar Shizuoza, aan de voet van Mt. Fuji. Mijn CouchSurfing host (de meneer waar ik bij op de “bank” mocht slapen) heet Mochan en met hem en nog 3 andere locals hebben we een tour gedaan rondom en op Mt. Fuji. Helaas was het veel te bewolkt en kon ik alleen de voet van Mt. Fuji zien. Wel hebben we het (zwarte) strand gezien en zijn we met onze voetjes in de Pacific oceaan geweest. Verder hebben we theeplantages en watervallen gezien en hebben we lekker op z’n Japans (dus met noodles en vis) gepicknickt bij een meer.. wat uitzicht heeft op Mt. Fuji maar waar ik dus alleen de voet van kon zien ? Het mooie aan Mochan is dat hij tours organiseert voor zowel touristen als locals en omdat ik in het regenseizoen reis was ik de enige toerist met 3 jonge Japanners die mij de oren van het hoofd vertelde over Japan en ik heel veel heb geleerd over de cultuur(verschillen). Supersupersuperleuk! 
 
De dag daarna kwam de tante van Mochan op bezoek om ons een Japanse lunch te serveren, heerlijk Ramen gegeten: Japanse Udonnoodle (dat zijn die dikke noodles) soep met veel verse kruiden: JAMMMM!! Zij heeft me ook haar kimono aangetrokken (het filmpje hebben jullie vast al wel gezien op mijn blog). Wat een prachtige ervaring! Een kimono wordt hier alleen gedragen op zeer speciale gelegenheden, als je 20 wordt als meisje, dan wordt je dus “vrouw” hier en dan is er een ceremonie waar je je eerste kimono krijgt (of huurt, want de meeste Japanners kunnen dit niet betalen, ze zijn vanaf 500 euro!!) Verder draagt een Japanse alleen een kimono als ze trouwt of bij zeer bijzondere theeceremonies. We hebben een fotoshoot gedaan bij een oud Japans huis en bij een shrine/temple en we zijn naar een theeceremonie geweest (een touristische hoor!) Heel interessant hoe de normen zijn, er is een manier om te lopen (ik noem het schuifelen), je mag pas op een bepaald moment zitten (op een onmogelijke manier, AUW!) je moet thee op een bepaald moment inschenken op een onmogelijke manier (oeps… het moet zeker IN het kopje.. hmmmm…) en ondertussen moet je ook nog ademen (dat ding zit belachelijk strak, dus ademen kan alleen heel kort)… Erg oncomfortabel, maar een onvergetelijke ervaring! Die namiddag zijn we naar een wasabifabriek geweest! Ze maken hier werkelijk ALLES met wasabi! Zelfs wasabi ijs, wasabi kitkat, wasabi zalfjes! Gekkenhuis! En er was ook een wasabi experience, dan mag je in een minikamertje waar wasabistoom in wordt gespoten! AAAAAAAAaaaaaaaaaaah!! Huilen...!!! Hi-la-risch! 
 
Die nacht zijn Mochan, zijn vriendin Erika en ik naar noord Kyoto gereden, daar woont een vriend van hem: Ken. Hij ziet er niet uit als die van Barbie maar hij heeft wel een beach (strand)huis….. en een Sake brouwerij! Dus toen we daar ’s ochtends aankwamen zijn we meteen aan het proeven gegaan! Voor 11uur ’s ochtends had ik al 7 verschillende Sake’s geproefd: Whoeeeoeoeoeiiiiiiiii ? We hebben daarna nog 2 Sake brouwerijen bezocht en daarna zijn we allemaal ingestort in het strandhuis. De volgende dag hebben we rondgetourd in de omgeving en zijn we naar verschillende vismarkten geweest waar we vanalles mochten proeven, heerlijk! 
Ken heeft met zijn speer in de zee een enorme vis geschoten en deze omgetoverd in Sashimi (dat is verse rauwe vis, heel dun gesneden) en hij heeft net voordat we gingen eten nog 6 oesters uit de zee gehaald en deze gegrild op de barbecue! Dit in combinatie met een heleboel Sake: Wat een feestmaal! Niet te geloven! 
 
De volgende ochtend zijn we naar Kyoto (de stad) gereden. Prachtige stad met meer dan 600 shrines en tempels, daar hebben we de gouden tempel bezocht en zijn we naar een bamboebos geweest, ’s avonds hebben we gegeten met een Griekse vriend van Mochan en zijn vriendin uit Peru, hij studeert Japans en vertelde veel over de cultuur en historie van Kyoto. Heel interessant! Helaas was het die avond voor mij tijd om met de nachtbus te vertrekken naar het zuiden van Japan: Fukuoka. Dit ligt aan het strand wat ik met een andere backpacker uit het hostel heb bezocht, verder zijn we nog naar een kasteel en een museum geweest. Jammer genoeg regende het de hele tijd in Fukuoka dus de hoogste tijd om binnen-activiteiten te gaan doen: Onsen! Dat is een Japans badhuis waar natuurwater uit een bron wordt gebruikt voor baden en sauna’s. Het is hier gescheiden (man/vrouw) dus vrouwen zijn wat opener en ze vertellen voluit hoe het is om als vrouw in Japan te leven, bijvoorbeeld: je praat niet over en gebruikt geen anticonceptiemiddelen, als je eenmaal kinderen hebt gebaard heb je geen sex meer met je partner (waarom begrijp ik nog steeds niet, maar het verklaart wel de sexuele frustratie van Japanse mannen ?)
 
Vanuit Fukuoka heb ik de nachtbus genomen naar Osaka waar ik weer mocht CouchSurfen bij Noco. Noco heeft met haar man een bar in Osaka waar je 3uurtjes per dag mag werken om gratis in hun gasthuis te mogen slapen! Werken…. Hmmmm hoe was dat ook alweer??? GEWELDIG!! Heerlijk om weer achter de bar te staan! De sfeer is de kleine bar was heel gezellig, veel reizigers en vakantiegangers maar ook veel locals die allerlei gekke kaartspellen speelden (en probeerden uit te leggen). Nadat ik 2 dagen heb “gewerkt” in Osaka en met een aantal mensen de stad heb bezocht, ben ik weer met de bus en trein naar Tokyo gegaan. Gelukkig ben ik nu net heelhuids aangekomen want er raast een orkaan over Japan! Echt niet normaal wat een windvlagen en regenbuien!! Nu hopen dat mijn vliegtuig morgen gewoon vliegt, maar volgens de locals hier gaat dat helemaal goedkomen….
 
Dus zeg ik met veel pijn in mijn hart dag tegen Japan, wat een prachtige tijd in een schitterend land!! Aanrader!!!
 
Ik zie jullie vast allemaal morgen in Amsterdam ? Hahahahahah, nee tuurlijk niet! Maar het zal wel gek zijn om weer 1 dagje in Nederland te zijn! Ik mis iedereen!! 
Heeeeeel veeeel liefs en natuuuurlijk weer bedankt voor al jullie te gekke reacties!!
Dikke kus!
 
En natuurlijk zijn de foto's weer aan het laden :) 

Konichiwaaaaaaaaaa!!!!!

Bijna een half jaar, ja ik ben al bijna op de helft! Niet te geloven! En ze zeggen dat het tweede deel altijd sneller gaat… Nou ik hoop van niet want het vliegt… Alhoewel ik pas weer een maand weg ben uit Nederland voelt dat toch heel anders, een dag duurt hier echt 24 uur en ik HOEF de hele dag niets, dus elk uur van de dag mag ik zelf bepalen hoe ik die invul. Dat besef komt nu pas echt, dus ik ga er de komende 6 maanden (4.680 uur) nog even ontzettend van genieten. 
Daarbij was ik, voordat ik naar Nederland kwam, nooit alleen en dat is in Japan toch even anders. De backpackercultuur is hier totaal anders dan in zuidoost Azië. Maar om bij het begin te beginnen want sinds mijn laatste blogupdate was ik nog een klein weekje in Ho Chi Minh City (also known as: Saigon). Daar zat ik in een heel relaxed hostel met iedere dag pindakaas bij het ontbijt, halve liter bier voor 10.000 Dong (€0,50) en veel gezellige mensen. In Ho Chi Minh heb ik ontzettend cultureel mega veel musea bezocht en dat was serieus interessant, met name het War Museum waar heel goed uitgelegd werd wat voor invloeden (lees: bemoeienissen) de Amerikanen hebben gehad op de oorlog tussen Noord- en Zuid-Vietnam. Beelden van o.a. chemicaliën die werden uitgestrooid over grote gebieden, die mens en natuur vreselijk verwoesten, de foto’s daarvan bespaar ik jullie, maar het heeft zeer grote indruk op mij gemaakt.

Goed, en toen was het zo ver, een van de hoogtepunten van mijn reis: JAPAN, eerlijk is eerlijk, alle landen die ik tijdens die deze reis bezoek staan hoog op mijn lijstje (wat overigens steeds langer en uitgebreider wordt), maar Japan was echt wel nummer 1. Ik vond het heel spannend om hier naar toe te gaan want ik hoorde van andere backpackers dat men slecht Engels spreekt en dat het moeilijk is je weg te vinden in de gekke tekens, nou…. Niets is minder waar! Wat een gekkenhuis!
Download voor de grap de metro/treinkaart van Tokyo en je wordt al gek als je dit ziet, laat staan dat je de weg kan vinden, maar gelukkig was ik goed voorbereid (jawel van veel reizen leer je, zelfs ik ;) Ik had gehoord van andere reizigers dat je in Japan goed kunt CouchSurfen, dat is slapen op een bank bij iemand thuis voor gratis! En laat dat nou net het sleutelwoord zijn van deze reis, gratis! Yes, doe mij wat gratis!! Serieus, Japan is be-lac-he-lijk duur, in de plaatselijke Aldi kost een halfje wit (goedkoopste van het goedkoopste) €1,00 en 100gram kaas €2,00! Dus dat CouchSurfen dat leek mij wel wat! Ze hebben er een hele website van waar je een oproep kunt plaatsen, kunt selecteren op wat voor gasthuis je zoekt en waar dat huis dan staat. 

Mijn eerste CouchSurf ervaring was bij Rita Tadokoro, een meisje van 24 die op het land van haar ouders in het gastenverblijf woont en werkt als bloemiste. Daar mocht ik 4 nachten slapen. Wat een geweldige ervaring! Ik kreeg superlekker eten, leerde over de Japanse keuken (ze hebben hier serieus meer dan alleen Sushi), ik kreeg een bad vol met rozenblaadjes (uit de tuin!), ze leerde me Japanse woordjes, we hebben Tokyo bezocht (Vet!!), een museum bezocht over hoe de mensen hier vroeger woonden en leefden, daar hebben we thee gedronken (da’s hip hier, je krijgt hier overal thee) met een meneer die volgens mij 200jaar oud was, zo veel had hij te vertellen over vroeger (met Rita als tolk natuurlijk), ze heeft me de kunst van origami geleerd (voor sommige: “surinami” ;), we hebben een tempel bezocht waar ze me veel vertelde over de rituelen en gewoonten in een tempel (je moet eerst je handen wassen met een bakje aan een stok, dan moet je naar de ingang waar in een bepaalde volgorde in je handen moet klappen en moet buigen (dat is hier ook hip, buigen.. ik heb geen rug meer over!) Helaas vlogen de vier dagen om en kreeg ik ook nog eens keelontsteking, het is hier namelijk geen 46 graden meer maar rond de 20. Op zich is dat meer dan prima, alleen mijn lijf (en backpack) zijn ff niet meer gewend aan lange broeken en lange mouwen.

Vanuit Tokyo ben ik met de nachtbus naar Hiroshima gegaan, en ik moet zeggen, ik vind die Amerikanen steeds minder leuke mensen! Wat een ellende! Serieus naast wat de Rode Khmer in Cambodja heeft gedaan en de invloed van Amerika op de oorlog in Vietnam, heeft deze atoombom in Hiroshima heeeeeel erg veel indruk gemaakt. Natuurlijk had ik er wel van gehoord, maar als je dan overlevenden spreekt (die lopen namelijk gewoon los rond als vrijwilliger) krijg je heus wel even een koude rilling en een brok in je keel. Het park is heel mooi en indrukwekkend opgezet, zo indrukwekkend dat ik die dag verder met name de binnenkant van het hostel heb gezien. In Hiroshima helaas geen bank (CouchSurfingHost) gevonden, dus dan maar in een hostel. Het hostel was wel even anders dan die ik gewend was, hier doen ze niet aan gezellig en er zijn ook relatief weinig backpackers dus in de gemeenschappelijke ruimte spreek je meer met Japanners die 3 woorden Engels spreken en op vakantie in eigen land zijn. Gelukkig waren er 2 meiden uit Kiwiland (New-Zealand) waar ik een avondje mee op “kook”cursus ben geweest. Daar hebben we geleerd hoe je Ikonomiyaki maakt. Een gerecht wat met name uit kool en ei bestaat, maar echt overheerlijk is! Verder heb ik in Hiroshima een botanische tuin, een kasteel en Miyajima bezocht. Miyajima is een eiland wat je alleen kunt bereiken per ferry. We hadden net 2 mooie dagen gehad van 25 graden dus ik dacht, dat komt goed.. Je voelt um al aankomen: het duurt serieus een kwartier, maar het stormde ineens (KAKregenseizoen), dus dat was echt een briljante actie. Het eiland is een van de Unesco Heritage Sites en ook echt prachtig, alleen jammer van het weer…. Die regen, daar ben ik echt niet de halve wereld voor overgevlogen.

Inmiddels heb ik Hiroshima weer verlaten en ben ik op weg naar CouchSurfingHost nummer 2, die aan de voet van Mt. Fuji woont! Met hem ga ik morgen Mt. Fuji op en daarna 3 dagen naar Kyoto om een vriend van hem te bezoeken. Hij heeft me belooft me mee te nemen naar een Sake brouwerij en alle mooie plekjes van Kyoto te laten zien, dus ik ben een beetje zenuwachtig en vind het weer erg spannend, maar hij heeft 350 positieve reacties op zijn CouchSurfing profiel dus dat moet haast wel goedkomen!

De eerste indruk van Japan is dat de mensen echt heel erg beleefd zijn, iedereen probeert je te helpen ook al spreken ze geen woord Engels, ze helpen door middel van tekeningetjes met routebeschrijvingen en handen en voeten, dus tot nu toe kom ik er wel. Op straat mag je niet eten, niet drinken, niet roken en zo min mogelijk bellen. In het openbaar vervoer ben je stil, je gaat ook niet zitten bellen (wel spelletjes spelen/sms’n op je gsm) en je gaat in de rij, netjes op je beurt wachten, geen geduw om als eerste de trein in te springen, geen gedring, als de trein vol is komt er over 2 minuten wel weer een nieuwe. Owja, dat openbaar vervoer! Stuur ff de directie van de NS naar JP (Japanese Railways), alles maar dan ook alles, komt hier op tijd! Ge-wel-dig, kunnen ze nog iets van leren! Verder wordt je als toerist nergens lastig gevallen, geen: “taxi m’am?”, geen: “riksha lady?”, geen: “you want to buy something?”, dus ik zeg: da’s FIJN! Ze zijn heel goed met alles schoon en mooi houden, overal (ook in het openbaar) zijn prachtige aangelegde tuintjes, parken en natuur. Bonsai, Thee en Buigen zijn tot nu toe de sleutelwoorden. Ik hou ervan, lekker rustig hier!
 
Ik mis jullie!!! Foto's zijn ook aan het opladen :)
Hele dikke kus!! 

Goooooodmooooooorrrrniiiiiing.... Vietnam :)

Zoooooo, alweer 10 dagen bezig aan deel 2 van mijn reis! Aan de ene kant voelt het alsof ik alweer 10 maanden weg ben, aan de andere kant lijkt het net alsof de bruiloft gister was (minus de kater dan, want daar doe ik hier niet aan ;)
Goed, weer begonnen in Ha Noi. Helaas had ik de pech dat ik in het verkeerde hostel zat, dus geen leuke mensen... Maar lekker rondgewandeld door de supermooie stad en heerlijk Phô (spreek uit fù = noodlesoep) gegeten.
Na Ha Noi met een 20uur lange busreis naar Hue, ze noemen dat een slaapbus, maar dat is een beetje moeilijk met kei harde karaoke in de bus (je had gelijk Hel1), daar konden geen oordopjes tegenop! Gelukkig wel leuke mensen in de bus, dus ik Hue zat ik het goede hostel. Meteen met een haffel nieuwe-beste-vrienden op een scooter in en rond Hue gecrossed! Superleuk maar mevrouw-ik-heb-een-motorrijbewijs gaat op de allereerste grote rotonde plat op haar gezichtje. De meneer waar ik tegenaan reed kwam van rechts maar dat telt hier niet. Zo'n rotonde bevat zo'n 3 duizend scooters en het is gewoon gas geven - ogen dicht en hopen dat je de overkant haalt... Of niet dus.. Mama, je mag weer adem halen! Niets aan de hand, kapotte knie en voet, en de scooter was een beetje uit het lood (stuur stond hartstikke scheef) maar geen reden om niet de scooter van het wegdek af te schrapen en lekker door te tutteren ? We hebben met de scooter paleizen, tombes en pagoda's bezocht afgewisseld met een Bia Hoi, dat is "Vers bier" (zelfgemaakt) met ijsblokjes, die maken het light dus dan mag je nog rijden. En jahaaaaah dit was NA mijn botsinkje, dus da's geen excuus.
De dag daarna hebben we DMZ (DeMilitarized Zone) bezocht, daar zijn o.a. de Vinh Moc tunnels (waar de Vietnamese zich verscholen voor de Amerikanen) en een deel van het Ho Chi Minh pad (waarover ze in die tijd stiekem goederen verplaatsten). Voor de verandering hadden we een gids die uitstekend Engels sprak zodat we allerlei domme vragen konden stellen. En nu gelukkig wat meer weten over wat er is gebeurd tussen 1955 en 1975 en wederom: ik had beter op moeten letten bij geschiedenis!!!
Goed na een boel gefeest in Hue zijn we doorgegaan naar Hoi An en jawel Else, Hel1 en Lindelotte; de mooiste stad van heel Azië! Wauw! Echt superschattig, overal hangen lampionnetjes en zijn er pittoreske straatje en paadjes waar je heerlijk rond kunt dwalen! Hoi An is ook de stad waar je kleding en schoenen op maat kan laten maken! Dus iedereen maten op laten nemen (ikke voor schoenen) en aan de slag.... De ene mooie schoen na het andere mooie pak kwam tevoorschijn... mijn order zou morgen komen... uhuh... jullie voelen het ook al aan je water hè?! Niet dus! De volgende dag kreeg ik te horen dat mijn order KWIJT was! On-ge-lo-fe-ijk! Goed, niets aan te doen! Ik ga wel ontzettend shoppen in Saigon & Bangkok (Breg, wat beloofd is, is beloofd! Het komt er sowieso aan!!)
Iedereen wilde nog langer in Hoi An blijven maar ik wilde ook graag nog iets actiefs doen in Vietnam (na mijn in-de-smaak-gevallen avontuur in Sapa ;) Dus besloot ik in mijn eentje naar Dalat te gaan. Daar heb ik voor het eerst in mijn leven gecanyoningd (dat is vast wel een werkwoord), canyoningen is een soort van abseilen in een waterval!! F****KING VET!!!! Gaat in de top 10 van vetste dingen die ik heb gedaan! Roos, Sophie, Else, Flo en Britta, ik snap jullie verslaving he-le-maal!! De volgende keer wil ik echt mee!!!! Vanuit Dalat ben ik samen met een fransman naar Mui Ne gefietst!! 60km! Gekkenhuis!! Met name bergaf, maar soms ook bergop, en soms ook met -ik durf en wil het bijna niet te zeggen- r e g e n! Die 28 graden van jullie die halen we wel, maar omdat het hier regenseizoen is (be-lac-he-lijk!!) valt er hier af en toe (en dan bedoel ik: INEENS) water uit de lucht!! Maar goed, we zijn niet van suiker, dus we leven nog... Kunnen alleen niet meer lopen van de spierpijn!
Morgen ga ik proberen te kite-surfen, dat is surfen maar dan heb je een grote vlieger in je hand die je over het water heen trekt.. Dus... dat gaat vast hartstikke goed komen (als er wind staat, de zon schijnt, het niet stormt en regent... dus vingers gekruist!!)
Desalniettemin: ik ben serieus blij dat het eindelijk zomer is in Nederland!! Geniet er van!!!

Voor iedereen die gaat: Veel plezier op PinkPop!!!!
En allemaal fijne Pinksteren, geniet van de extra vrije dag in de ZON!!!
Ik mis jullie allemaaaaal!!!!!
Heeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeel liefs en dikke kus!!

PS: de foto's staan bij Foto's ;) Haha!